دادگاه عمومی حقوقی

خواهان: س. منوچهری

خوانده: ع. منوچهری

موضوع دادخواست: استرداد مال منقول ( عین تعداد یکصد سکه تمام بهار به عنوان جهیزیه) مقوم به پنج میلیون و هزارریال و مطالبه خسارت دادرسی

شرح گزارش:

درتاریخ فوق جلسه رسیدگی با حضور خواهان ووکیل خوانده تشکیل گردید. دادگاه خطاب به خواهان دادخواست خویش را بیان نمایید، خواهان معروض میدارد:« خواسته به شرح دادخواست میباشد که مطالبه یکصد سکه تمام بهار به عنوان جهیزیه ام است و تحویل همسرم دادم تا باآنها جهیزیه تهیه نمایدولی  نه تنها وسایلی تهیه نکرد بلکه میخواهد من را طلاق بدهد. لذا همسرم از استرداد سکه ها تاکنون خودداری ورزیده است.» وکیل خوانده در مقام دفاع معروض میدارد:

« با توجه به اینکه محل سکونت موکل شهر مراغه است این دادگاه صلاحیت رسیدگی ندارد. دادگاه درپاسخ به ایراد شکلی وکیل  خوانده، اعلام میدارد که حسب اظهار خواهان محل تنظیم قرارداد شفاهی و تحویل سکه ها  دراصفهان بوده، همچنین مال منقول میباشد و به استناد ماده ۱۳ قانون آیین دادرسی مدنی دادگاه اصفهان صلاحیت رسیدگی دارد. وکیل خوانده درخصوص ایراد ماهوی معروض میدارد: «اظهارات شهودی که شهادت دادند کاملاً با یکدیگر تضاد و تناقض دارد. به صورت کلی جواب گویی میکنند و از جزئیات اطلاع کاملی ندارند. این خواسته را زوجه به این دلیل مطرح نمود که رسیدگی طلاق را طولانی کند . از سویی زوج دارای منزل به همراه وسایل میباشد و احتیاجی به سکه ها نداشته تا جهیزیه تهیه نماید و این موضوع ساخته ذهن خواهان است.»

دادخواست خواهان:

خواسته: استرداد مال منقول( عین تعداد ۱۰۰ سکه تمام بهار آزادی) مقوم به پنج میلیون و هزار ریال) و مطالبه خسارت دادرسی

دلایل و منضمات:

کپی مصدق سند ازدواج، استماع شهادت شهود، کپی مصدق مدارک شناسایی خواهان

شرح دادخواست:

اینجانب طبق سند نکاحیه رسمی به شماره سریال.. صادره از دفتر رسمی ازدواج در اصفهان با خوانده عقد نمودم. ازآنجایی که جهت زندگی مشترک درصدد تهیه جهیزیه بودم، خوانده اظهار داشت خودشان لوازم منزل را تهیه میکنند و ازمن خواستند که پول جهیزیه را به ایشان بدهم. لذا تعداد ۱۰۰ سکه تمام بهار را درحضور شهود به وی تحویل دادم؛ لیکن نامبرده نه تنها اقدام به خرید جهیزیه نکرد بلکه آنها را تصاحب نمود و اعلام کرد که این سکه ها را برای جبران خسارت برداشتم و قصد زندگی با شما را ندارم .اکنون نیز پرونده به خواسته طلاق درهمین شعبه مطرح نموده است. تقاضای استرداد خواسته و خسارت دادرسی را دارا میباشم.

اظهارات شهود:

یکی از شهود بیان میدارد: خواهان صد سکه تمام بهار را به خوانده تحویل داد که جهیزیه تهیه کند و بیان کرد که لازم نیست خواهان وسیله زندگی بخرد.

شاهد  د دوم:

در منزل خواهان بودیم که خوانده گفت لوازم خانگی را در شهر خود تهیه میکنم و خواهان نیز صد سکه تمام بهار را به ایشان تحویل داد. و خودم دیدم که سکه ها را به خوانده داد.

رأی دادگاه:

به شرح دادخواست تقدیمی، خواهان به طرفیت خوانده با وکالت.. تقاضای الزام خوانده به استرداد صد سکه تمام بهار آزادی را نموده. خواهان اظهار داشته که بعد از عقد درصدد تهیه جهیزیه بودم که خوانده به وی گفته است جهیزیه را خود تهیه میکند. وی نیز درحضور شهود صد سکه را جهت خرید جهیزیه به همسرش تحویل داده و وی نیز سکه ها را تصرف کرده و جهیزیه نیز تدارک ندیده است. با این توضیح که خوانده طلاق خواهان را دراین دادگاه تقاضا دارد وزوجه نیز تقاضای استرداد عین سکه ها را دارد، گواهان نیز در دادگاه حاضر و تحویل سکه ها را به خوانده گواهی دادند. علی هذا دادگاه به شرح مذکور تحویل سکه ها را از ناحیه خواهان به خوانده محرز دانسته و مستند به ماده ۲۶۵ قانون مدنی و مواد ۱۸۸ و ۵۱۸ از قانون آیین دادرسی مدنی خوانده  را به استرداد عین صد سکه تمام بهار آزادی به عنوان اصل خواسته و مبلغ یک میلیون و نهصد و هفتاد هزار ریال هزینه دادرسی درحق خواهان محکوم مینماید. رأی صادره حضوری و ظرف بیست روزاز تاریخ ابلاغ قابل تجدیدنظرخواهی در محاکم تجدیدنظر میباشد.

نظریه   وکیل :

درخصوص طرح ایراد شکلی توسط وکیل خوانده مبنی براینکه محل اقامت خوانده اصفهان نیست و دادگاه اصفهان صلاحیت رسیدگی ندارد، بیان میگردد که ماده ۱۳ قانون آیین دادرسی مدنی ذکر میکند، دردعاوی راجع به اموال منقول خواهان میتواند به دادگاهی رجوع کند که عقد یا قرارداد درحوزه ی آن واقع شده یا محل اقامت خوانده، لذا با توجه به اینکه محل تحویل سکه ها در اصفهان بوده بنابراین طرح دعوا دراین دادگاه صحیح میباشد. در خصوص اصل موضوع خواسته نیز به استناد ماده ۲۶۵ قانون مدنی که اعلام میدارد، اگر کسی چیزی به دیگری بدهد بدون اینکه مقروض آن باشد میتواند استرداد کند. در این پرونده با توجه به اظهارات خواهان و گواهی شهود مشخص است که خواهان این سکه ها را برای تهیه جهیزیه به خوانده تحویل داده لذا خواهان استحقاق استرداد آن را به استناد ماده ۱۸۸ قانون آیین دادرسی مدنی با این توضیح که حق یا دینی برعهده کسی ثابت شد، اصل بر بقای آن است،  دارا میباشد.